دیروز با یکی از دانش‌آموزا تو کلاس تقریباً دعوام شد. از کلاس انداختمش بیرون پشت در.
واقعا این شغلی هست که من بخوام ۲۵ سال دیگه توش باشم؟!
از هوش مصنوعی که میپرسم میگه تا از شغل دیگه‌ای مطمئن نشدی استعفا نده.
امروز با agentی که روی vscode یهو دیدم یعنی copilot پروژه‌ی save24 رو جلو بردم. چقدر خوبه اینطوری به جای اینکه هی کد رو کپی کنی تو چت بفرستی دوباره از اونجای برداری بیاری اینجا.
فقط باید پول اشتراک بدی دیگه، که البته ارزون هم نیست.
هر جور حساب میکنم باید گیتار بخرم. چون هیچ دلخوشی و هیچ انتظار و امیدی ندارم از و به آینده.
یعنی ازدواج که هیچی، بچه که هیچی که هیچی…
چه اعصابی دارن اونایی که بچه‌دار میشن!
این روزا کلا زیاد اعصابم آروم نیست.
یکی از آرزوهام این شده که بتونم آهنگ شب برهنه مخصوصا اون چیزی که بین دو تا مصرع با پیانو زده میشه رو با گیتار بزنم:
«دارم از نفس می افتم تو هجوم سایه ها»
د ر ر ر ر ر
«کاشکی بشکنه دوباره بغض این گلایه ها»