دسته: افکار

اگه بخوام زندگی واسم جذاب بشه باید کارهایی رو انجام بدم که براشون شوق و ذوق دارم. یعنی یه کارهایی که باهاشون حال میکنم و واسم مهم نیست که چقدر مهم هستن، چه کاربردی دارن، چه میزان مفیدن، آیا در آینده به در میخوردن، آیا دیگران تعریف میکنن، آیا به پول میرسه، نه انجامش میدم چون خودم لذت میبرم ازش. مثلاً توی save24 اینکه برای هر فایل آیکن مرتبط نشون بده برای من جالبه، ممکنه واسه بقیه اهمیتی نداشته باشه ولی واسه خودم جذابه.

نکته‌ی بعدی در مورد خوشی‌های زودگذر هست. به نظرم نپرداختن به لذت‌های سریع و طبق چیزی که تو مطلب قبلی گفتم کند کردن لذت حالم رو بهتر میکنه. بنابراین بعضی وقتا شاید پرهیز از غذا ممکنه بهت دوپامین نده ولی شاید سروتونین بده.

یه مطلب دیگه اینکه به نظرم خیلی هیکل و تناسب اندام مهمه. هیکل و بدن آدمها روی قضاوت ما ازشون تأثیر میذاره.

امروز که مثل همیشه سعی کردم با خودم مرور کنم که میخوام با زندگی چی کار کنم؛ به این نتیجه رسیدم که باید زندگی‌م رو کُند کنم.

مثلاً از لذت‌های خیلی سریع دوری کنم.

یا مثلاً تلاش کنم که یه فیلم سینمایی رو ببینم بدون اینکه نگران باشم وقتم داره میره. (میتونم اینطوری فرض کنم که به جایی اینکه مثلا دو ساعت توی اینستا باشی، دو ساعت فیلم ببین)

یا مثلاً آشپزی کنم.

توصیه‌م اینه که یه سری کارها رو فقط برای لذت خودت انجام بدی و اصلاً به شوآف و نمایش به دیگران فکر نکن.

و سعی کن کند انجام بدی. حتی کند غذا بخوری. باور کن خبری نیست.

تا اونجایی هم که میتونی از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیر؛ این ابزارها از انرژی و میزان توانایی تو در فکر کردن استفاده میکنه و ذهنت رو خسته میکنه.

مثلاً فرض کن تولد یکی هست؛ تو اول باید تحلیل کنی که باید تولد رو بهش تبریک بگی یا نه؛ بعدش حالا باید چطور تبریک بگی؛ چی بنویسی؛ بعدش اون چه جوابی میده و…

یعنی انرژی ذهنی و روانی تو صرف کاری شده که اصلاً نیاز نبود!

به یه جمله‌ای امروز رسیدم که به نظرم خیلی خوبه.

میگم که اگه یه کسی یه کاری رو ازت میخواد یا اینکه دائم ازت کاری رو میخواد که دوست نداری انجام بدی ولی چون روی‌دربایسی داری باهاش و نمیتونی بهش نه بگی و میترسی ناراحت بشه؛ حتما بهش بگو نه.

چون اگه یه نفر انتظار داره تو به خاطر اون در عذاب باشی و خودتو به خاطرش به زحمت بندازی و حاضر نیست از تو نه بشنوه همون باهاش قطع رابطه کنی بهتره.
یا به قولی اگه نمیتونه نه گفتن تو رو بشنوه بذار بره به جهنم!

امروز رفتم چالوس برای اولین جلسه دوره مهارت‌ورزی یا توانمندسازی. بعدش رفتم شرکت پیش بچه‌ها.

من تا امروز صبح فکر میکردم که رشته‌ی کامپیوتر باید حذف بشه چون بچه‌ها رو برای بازار کار آماده نمیکنه؛ یعنی هیچ شغلی نیست که در آینده انتظار این افراد رو بکشه. بعدش امروز به این فکر کردم رشته‌های نظری هم برای دانش‌آموزای متوسط و ضعیف تقریباً همین وضعیت رو داره. یعنی مثلا دانش‌آموزان رشته‌ی علوم انسانی آموزش‌هایی می‌بینن که کمتر توی زندگی و بازار کار مورد استفاده قرار میگیره. باز رشته‌ی کامپیوتر ممکنه یه چیزهایی یاد بگیرن.

البته امروز با امیر هم صحبت کردم. وقتی ازش پرسیدم گفت اگه برمی‌گشت عقب به جای فنی و حرفه‌ای رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار می‌رفت رشته‌ی ریاضی؛ چون توی دانشگاه احساس میکنه پایه‌ی ریاضی‌ش ضعیفه.

احساس میکنم باید در کنار معلمی باید روی یه چیز دیگه هم کار کنم. شاید پروژه‌های مختلفی رو امتحان کنم.

و اینکه خیلی وقتا وقتی به آینده فکر میکنم؛ اینکه کاری که میکنم ممکنه بی‌فایده باشه، ناامید و غمگین میشم و امیدم رو از دست میدم.

ولی به طور کلی احساس میکنم زندگی شبیه بازی هست. یعنی من تا این مرحله رو به پایان نرسونم نمی‌تونم برم مرحله‌ی بعد. پس من باید این مرحله رو برم تا آخر. شده حتی با یک جون.

در مورد استعفا دادن هم من باید تلاش کنم اگه اول سال تصمیم گرفتم اون سال استعفا ندم تا آخر برم. یعنی مثلا اردیبهشت/خرداد میتونی در مورد این فکر کنی که استعفا بدی یا نه.

یه جورایی هم زندگی شبیه به کارآموزی هست. یعنی آدم تو هر دوره، روی یه پروژه‌ای کار میکنه و چیزهای جدید یاد میگیره. مهم اینه آدم کارش درست انجام بده.

زیادم سخت نگیر.

من با خودم قرار گذاشته بودم که امسال رو برم و بعد تصمیم بگیرم. یعنی یا زمستون یا بعد از پایان سال تحصیلی تصمیم بگیرم برای رفتن یا استعفا دادن.

امروز تصمیم به استعفا دادن نزدیک‌تر شد؛ نه به خاطر اینکه شاید با این حقوق امکان ازدواج ندارم (بدون این حقوق که اصلا نمیشه)، نه به خاطر کارهای مربوط به آماده کردن مطلب برای ارائه درس به دانش‌آموزان، و نه صرفا به خاطر سختی مدیریت کلاس و ساکت نگه داشتنش. یک مورد دیگه هم بهش اضافه شد و اون اینکه احساس میکنم اصلا رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار باید از فنی و حرفه‌ای حذف بشه.

مایی که هنرستان بودیم و اون موقع هنوز شغل اشباع نشده بود، تعداد کمی از همکلاسی‌هامون الان به شغل مرتبط با کامپیوتر مشغولن. وای به حال این دانش‌آموزا. در بهترین حالت دانش‌آموزا توی هنرستان یه چیزهایی از Word و Excel و شاید کمی برنامه‌های گرافیکی و شاید کمی برنامه‌نویسی یاد بگیرن. در صورتی که اصلا بازار به چنین افرادی نیاز نداری و شغلی براشون نیست.

چرا باید اصلا در فنی و حرفه‌ای همچین رشته‌ای باشه.

به نظرم همون رشته‌ی کامپیوتر که از رشته‌ی ریاضی دانش‌آموزا وارد میشن، برای نیاز جامعه و آینده کفایت می‌کنه.

امروز خداروشکر حال خوبی داشتم. به نظرم اگه بتونم وزن کم کنم خیلی کمک میکنه به حال خوبم. احساس میکنم میتونم از معاشرت کردن بیشتر از گذشته لذت ببرم. حتی احساس میکنم میتونم یک رابطه‌ی پارتنری جدی رو شروع کنم. رابطه‌ای که باید ساخته بشه نه اینکه همه‌چیزش آماده و بی‌نقص باشه.

به نظرم باید بیشتر با آدم‌ها معاشرت کنم. یه مسئله‌ای که هست اینه که وقتی آدم معاشرتش زیاد میشه، به طَبْع و به تَبَع اون ممکنه دلخوری و مسائل و درگیری‌ها بیشتر بشه و تا جایی پیش بره که آدم خودش رو بارها سرزنش کنه و یا اینکه ترجیح بده تنها زندگی کنه و یا دامنه‌ی ارتباطاتش رو خیلی محدود کنه.

اما اگه آدم بتونه طوری ارتباط و معاشرت داشته باشه که این درگیری‌ها و دلخوری‌ها به حداقل برسن و کمتر خودش رو سرزش کنه و اگه مشکلی پیش اومد و اگه فکر کردن کمکی نمیکنه ازش عبور کنه، به نظرم تا حد زیادی میتونه آدم رو از احساس تنهایی و افسردگی دور کنه.