برچسب: مدرسه

امروز از اینکه مثل همیشه کلاس شلوغ بود و اینکه دانش‌آموزا حوصله‌ی توجه به درس نداشتن اعصابم خورد شد.

حالا خوبه که شب قبلش کلی تمرین کردم. شاید روش تدریسم درست نیست که به نظرم نیست. شایدم که به خاطر شوخی‌ها و خنده‌هام اقتدار ندارم که ندارم.

ولی در هر صورت بعضی وقتا به این فکر میکنم که چرا باید برای افرادی که انگیزه و علاقه‌ی کافی برای یادگیری ندارن وقت و انرژی و اعصاب بذارم.

چرا باید تلاش کنم چیزی رو به کسی بفهمونم. چرا باید به یه شخص دیگه‌ای آموزش بدم؟

مگه غیر این هست که کسی بخواد یاد بگیره، خودش باید بره دنبالش و یاد بگیره؟

تا اینجا به دو تا جمله رسیدم:

– و عسی ان تکرهوا شیئا و هو خیر لکم و عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم

– آدم کمالگرا معلم نمیمونه و معلم هم کمال‌گرا نمی‌مونه

امروز یه سر رفتم داروخانه گالش‌محله،

بعضی وقتا با خودم میگم اشتباه کردم و اگه میتونستم تحمل کنم اون فضا رو برای یه مدت یا حداقل بعدش، و برنامه‌نویسی رو در کنارش جلو میبردم شاید وضعیتم بهتر بود

هر چند اون هم یه سری داستان‌هایی سر برخورد ارباب رجوع و خوندن نسخه داشت.

کلا نباید در بری

شاید من دقیقا تو موقعیت اون موقع داروخانه هستم.

هر چی که هست باید دو تا کار کنم:

– روی Save24 کار کنم

– خرداد ماه تصمیم میگیرم

شاید اگه تصمیم به رفتن شد از آقای اکراثانی مشورت گرفتم.

راستی هوس کردم یه سر برم تهران بگردم. شاید دی ماه رفتم.

امروز با اولیای دانش‌آموزان پایه دهم هنرستان کوزه‌گر جلسه داشتیم. استرس داشتم. خداروشکر بد نبود. برای هر اولیا توی کاغذهای جداگانه یادداشت نوشتم در مورد فرزندشون. امیدوارم حس خیلی بدی منتقل نکرده باشم.

در کل به نظرم خوب بود.

دوست داشتم برم سراغ فریلنسری ولی انگار به همین راحتی نیست.

یا باید توی اینستا برندینگ کنم در مورد برنامه‌نویسی، یا آموزش‌های کامپیوتری و تکنولوژی، یا آموزش‌های مرتبط با هنرآموزان رایانه، یا جوک‌های فرندز!

امروز رفتم چالوس برای اولین جلسه دوره مهارت‌ورزی یا توانمندسازی. بعدش رفتم شرکت پیش بچه‌ها.

من تا امروز صبح فکر میکردم که رشته‌ی کامپیوتر باید حذف بشه چون بچه‌ها رو برای بازار کار آماده نمیکنه؛ یعنی هیچ شغلی نیست که در آینده انتظار این افراد رو بکشه. بعدش امروز به این فکر کردم رشته‌های نظری هم برای دانش‌آموزای متوسط و ضعیف تقریباً همین وضعیت رو داره. یعنی مثلا دانش‌آموزان رشته‌ی علوم انسانی آموزش‌هایی می‌بینن که کمتر توی زندگی و بازار کار مورد استفاده قرار میگیره. باز رشته‌ی کامپیوتر ممکنه یه چیزهایی یاد بگیرن.

البته امروز با امیر هم صحبت کردم. وقتی ازش پرسیدم گفت اگه برمی‌گشت عقب به جای فنی و حرفه‌ای رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار می‌رفت رشته‌ی ریاضی؛ چون توی دانشگاه احساس میکنه پایه‌ی ریاضی‌ش ضعیفه.

احساس میکنم باید در کنار معلمی باید روی یه چیز دیگه هم کار کنم. شاید پروژه‌های مختلفی رو امتحان کنم.

و اینکه خیلی وقتا وقتی به آینده فکر میکنم؛ اینکه کاری که میکنم ممکنه بی‌فایده باشه، ناامید و غمگین میشم و امیدم رو از دست میدم.

ولی به طور کلی احساس میکنم زندگی شبیه بازی هست. یعنی من تا این مرحله رو به پایان نرسونم نمی‌تونم برم مرحله‌ی بعد. پس من باید این مرحله رو برم تا آخر. شده حتی با یک جون.

در مورد استعفا دادن هم من باید تلاش کنم اگه اول سال تصمیم گرفتم اون سال استعفا ندم تا آخر برم. یعنی مثلا اردیبهشت/خرداد میتونی در مورد این فکر کنی که استعفا بدی یا نه.

یه جورایی هم زندگی شبیه به کارآموزی هست. یعنی آدم تو هر دوره، روی یه پروژه‌ای کار میکنه و چیزهای جدید یاد میگیره. مهم اینه آدم کارش درست انجام بده.

زیادم سخت نگیر.

امروز توی مدرسه، فعالیت عملی سوکت‌زنی توسط هنرجوها رو داشتیم. فکر نمیکردم اینقد وقت بگیره. آخرش هم یکی از بچه‌ها کتاب تست کنکور آورده بود چند تا تست زدیم. به نظرم یه خورده باهاشون تست کار کنم خیلی خوب میشه. مثلا بتونن تهران قبول بشن خیلی خوب میشه به نظرم.

به طور کلی به نظرم اگه کلاس از دانش‌آموزان با هوش خوب و بااخلاق و باادب تشکیل شده باشه، خوش میگذره و الا هر کدومش باعث فشار روانی هست.

از فردا قرار هست به مدت هشت جلسه یعنی چهار هفته پنج‌شنبه و جمعه صبح از ۸ تا ۱۳ تو کلاس مهارت‌آموزی در چالوس شرکت کنم.

امروز تو کلاس، سوکت زنی عملی رو انجام دادم. خداروشکر تونستم یه سیم رو سوکت بزنم و تستش درست باشه. حس خوبی بود.

امروز دلم واسه کدنویسی تنگ شد. دوست دارم یه پروژه‌ای داشته باشم روش کار کنم. یه لذت خاصی داره.

امروز توی مدرسه حریری و همینطور توی پژوهش‌سرا در رابطه با اینکه شاید بهتره رشته‌ی کامپیوتر از هنرستان حذف بشه صحبت کردم. نمیدونم چقدر این طرز تفکرم درسته ولی خب مطمئناً یه کمی‌ش از رها کردن و تسلیم شدن سرچشمه میگیره.

امروز هم تونستم تا حدی فضای کلاس رو با محتوا پر کنم و به نظرم سه تا دلیل داشت:

– اول اینکه بچه‌ها netsupport school رو نصب کردن هم یه کاری عملی بود و وقت کلاس کمی گرفته شد

– مسلط بودم به درس و دانش جمع کرده بودم درباره‌ش

– از وایت‌برد استفاده کردم

من با خودم قرار گذاشته بودم که امسال رو برم و بعد تصمیم بگیرم. یعنی یا زمستون یا بعد از پایان سال تحصیلی تصمیم بگیرم برای رفتن یا استعفا دادن.

امروز تصمیم به استعفا دادن نزدیک‌تر شد؛ نه به خاطر اینکه شاید با این حقوق امکان ازدواج ندارم (بدون این حقوق که اصلا نمیشه)، نه به خاطر کارهای مربوط به آماده کردن مطلب برای ارائه درس به دانش‌آموزان، و نه صرفا به خاطر سختی مدیریت کلاس و ساکت نگه داشتنش. یک مورد دیگه هم بهش اضافه شد و اون اینکه احساس میکنم اصلا رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار باید از فنی و حرفه‌ای حذف بشه.

مایی که هنرستان بودیم و اون موقع هنوز شغل اشباع نشده بود، تعداد کمی از همکلاسی‌هامون الان به شغل مرتبط با کامپیوتر مشغولن. وای به حال این دانش‌آموزا. در بهترین حالت دانش‌آموزا توی هنرستان یه چیزهایی از Word و Excel و شاید کمی برنامه‌های گرافیکی و شاید کمی برنامه‌نویسی یاد بگیرن. در صورتی که اصلا بازار به چنین افرادی نیاز نداری و شغلی براشون نیست.

چرا باید اصلا در فنی و حرفه‌ای همچین رشته‌ای باشه.

به نظرم همون رشته‌ی کامپیوتر که از رشته‌ی ریاضی دانش‌آموزا وارد میشن، برای نیاز جامعه و آینده کفایت می‌کنه.

اینکه دارم رژیم بدون نون رو پیش میبرم یه علتش این هست که مادر همراهی میکنه. یعنی رژیمش یه جوری هست که خیلی ناجور نیست. صبحانه میخورم. ناهار هم خوب میخورم. فقط شام شیر میخورم.

امروز مدرسه کوزه‌گر رفتم. خوب بود. نه تخته داشت و نه ویدیو پروژکتور. به مدیر و آقای مقدم گفتم؛ قرار شد امروز غروب وصل کن.

تدریس امروز هم بد نبود به نظرم. اینکه از اول جدی هستم خوبه. به نظرم نباید اصلا صمیمی بشم. باید خیلی جدی و رسمی درس بگم. شوخی نکنم. اصلا. جدی باشم. نه به این معنی که اخم کنم نه. فقط شوخی نکنم، لبخند بیخود نزنم. اگه حرکت نادرست دیدم تذکر بدم.

فردا ۴ زنگ دارم باهاشون؛ ارائه‌دهنده خدمات رایانه‌ای.

بعضی وقتا از اینکه قراره حجم زیادی مطلب بگم خیلی خودم حس بدی میگیرم.

ولی چیزی که متوجه شدم اینه که:

تا اونجایی که میتونم باید ترکیبی باشه.

نباید زیاد پشت سر هم حرف بزنم.

نباید صرفا از روی کتاب بخونم یا بخونن.

نباید صرفا محتوای کتاب رو تدریس کنم باید بیشتر از اون بگم و جذاب‌تر.

توضیح دادن و نوشتن روی تخته جذاب‌تر هست.

ویدیو خوب هست ولی اونم زیادیش خسته‌کننده هست.

بهترین حالتش اینه که خودشون مشغول باشن و فعالیت کنن.

راستی اینم بگم که مرور کردن هم خیلی خوب. چه تو همون جلسه چه جلسات بعد.

عجیبه که امروز هم تونستم بدون نون سر کنم!

فردا اولین روز مدرسه کوزه‌گر هست. درس‌های دانش فنی پایه و نقشه‌کشی فنی دارم. یه چیزهایی آماده کردم. میخوام مادربرد ببرم و اجزاش رو ببینیم.

امیدوارم خوب پیش بره.

احساس میکنم حجم درس‌های مدرسه خیلی زیاد هست و وقت زیادی ازم خواهد گرفت. امیدوارم فقط بتونم برسونم خودمو. البته یه خرده هم باید زمان ذخیره کنم؛ مثلا اینستا نرم. چندین بار اینو گفتم ولی هر بار احساس میکنم بهترین انتخاب بعد از چند ساعت کار کردن، اینستاگرام‌گردی هست. یه دوپامینی داره لامصب. حالا خوبه وقتی میرم اونجا حالم بدتر میشه از بس پست‌های بدردنخور می‌بینم. خیلی عجیبه که آدم به چیزی معتاد بشه که حالش رو بد میکنه!