دسته: از خودم

جمعه یعنی دیروز یه خرید قسطی از دیجی‌کالا انجام دادم. برای اولین بار. و به جای گیتار یاماها C40 گیتار پارسی M2 سفارش دادم که هم گیتار داشته باشم و هم اینکه زیاد دستم خالی نشه هر ماه.

فکر کردن درباره‌ی اینکه دیگران در موردم چی فکر میکنن خیلی وقتا اذیتم میکنه.

امروز با Copilot روی وب‌اپ رایانه‌آموز کار کردم که البته credit کوپایلت تموم شد. بد نشد ولی خیلی حوصله میخواد تمام منابع رو بارگذاری کنم. شاید ادامه‌ش دادم.

امروز رفتم چالوس برای اولین جلسه دوره مهارت‌ورزی یا توانمندسازی. بعدش رفتم شرکت پیش بچه‌ها.

من تا امروز صبح فکر میکردم که رشته‌ی کامپیوتر باید حذف بشه چون بچه‌ها رو برای بازار کار آماده نمیکنه؛ یعنی هیچ شغلی نیست که در آینده انتظار این افراد رو بکشه. بعدش امروز به این فکر کردم رشته‌های نظری هم برای دانش‌آموزای متوسط و ضعیف تقریباً همین وضعیت رو داره. یعنی مثلا دانش‌آموزان رشته‌ی علوم انسانی آموزش‌هایی می‌بینن که کمتر توی زندگی و بازار کار مورد استفاده قرار میگیره. باز رشته‌ی کامپیوتر ممکنه یه چیزهایی یاد بگیرن.

البته امروز با امیر هم صحبت کردم. وقتی ازش پرسیدم گفت اگه برمی‌گشت عقب به جای فنی و حرفه‌ای رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار می‌رفت رشته‌ی ریاضی؛ چون توی دانشگاه احساس میکنه پایه‌ی ریاضی‌ش ضعیفه.

احساس میکنم باید در کنار معلمی باید روی یه چیز دیگه هم کار کنم. شاید پروژه‌های مختلفی رو امتحان کنم.

و اینکه خیلی وقتا وقتی به آینده فکر میکنم؛ اینکه کاری که میکنم ممکنه بی‌فایده باشه، ناامید و غمگین میشم و امیدم رو از دست میدم.

ولی به طور کلی احساس میکنم زندگی شبیه بازی هست. یعنی من تا این مرحله رو به پایان نرسونم نمی‌تونم برم مرحله‌ی بعد. پس من باید این مرحله رو برم تا آخر. شده حتی با یک جون.

در مورد استعفا دادن هم من باید تلاش کنم اگه اول سال تصمیم گرفتم اون سال استعفا ندم تا آخر برم. یعنی مثلا اردیبهشت/خرداد میتونی در مورد این فکر کنی که استعفا بدی یا نه.

یه جورایی هم زندگی شبیه به کارآموزی هست. یعنی آدم تو هر دوره، روی یه پروژه‌ای کار میکنه و چیزهای جدید یاد میگیره. مهم اینه آدم کارش درست انجام بده.

زیادم سخت نگیر.

امروز هم مثل همیشه این فکر که:

-دلخوشی روزانه ندارم

-امیدی به آینده ندارم و احساس میکنم قرار نیست اتفاق خوب و خاصی درآینده بیفته

مغزمو میخورد.

چه کاری باید انجام بدم.

از چت‌جی‌پی‌تی پرسیدم. به چند تا ایده رسیدم که شاید بعضیاش بتونن کمک‌کننده باشن:

– گیتار

– کیبورد یا پیانو

– آردوینو و رزبری پای

– ماشین‌های مونتاژی و کنترلی

– لگوهای بزرگ

احساس میکنم هر چند وقت یه بار این فکر که من دارم چی کار میکنم و دارم به کجا می‌رم و می‌رسم به من برمی‌گرده. چون احساس میکنم یه زندگی تکراری رو تجربه می‌کنم. میدونم که زندگی آدمای دیگه خیلی سخته؛ ولی خب منم زندگی ی خودم رو دارم.

هرچند بارون رو دوست دارم و از خنک بودن هوا لذت میبرم و پائیز و زمستون قابلیت افسردگیشون هم بیشتره.

یه ناامیدی ای در من هست که قرار نیست که اتفاق خوبی بیفته.

شاید باید یه بخشی از حقوق ماهانه‌م رو صرف خوشی‌های لحظه‌ای بکنم.

تست یک هفته بدون نان تموم شد. حداقل یک کیلو کم کردم. شایدم دو کیلو کم کرده باشم. ولی یک کیلو حتمی هست.

به نظرم رژیم جالب و خوبی بود. فقط باگش صبحانه‌ی توی مدرسه هست. بقیه‌ی جاهاش باگ آنچنانی نداره. البته اینم هست که بعضی وقتا صبحانه زیاد دلچسب نیست. به هر حال نون بربری و کره‌ی بادام زمینی یه داستان دیگه‌ست.