دسته: از خودم

عجیبه که امروز هم تونستم بدون نون سر کنم!

فردا اولین روز مدرسه کوزه‌گر هست. درس‌های دانش فنی پایه و نقشه‌کشی فنی دارم. یه چیزهایی آماده کردم. میخوام مادربرد ببرم و اجزاش رو ببینیم.

امیدوارم خوب پیش بره.

حقیقتش رو بخوای انتظار نداشتم از خودم که بتونم امروز رو بدون نان سر کنم. ولی خب صبحانه که نخوردم. ناهارم که ته‌دیگ نونی نخوردم. شام هم که شیر داغ خوردم.

الحمدالله…

خدایا شکرت… ببخشید که قدردان نیستم…

از اینکه نمیتونم جلوی شکمم رو بگیرم واقعا برای خودم متأسفم.

برای خودم متأسفم که این عادات بد رو دارم:

• ناخونامو می‌جووم
• نمیتونم جلوی شکمم رو بگیرم و پرخوری میکنم
• موقع نشتن قوز میکنم
• خیلی تند غذا میخورم
• با غذا خیلی آب میخورم
• دیر به دیر میرم حموم
• نمیتونم چمباتمه کامل بشینم
• و….

چرا بعضی وقتا که وقت دارم که یه کاری رو انجام بدم و کار مهمی هم هست؛ وقتم رو هدر میدم؟ یعنی دنبال یه مشکل میگردم که بهش فکر کنم یا اینکه وقتم رو تو اینستاگرام هدر میدم.

حالا جالب اینه که وقتی هم که وقت کم میارم هم دست از اینستا بر نمیدارم. یعنی مثلا یه بخشی از کار رو انجام میدم مثلا یک ساعت بعدش میرم توی اینستا دوباره میرم ادامه‌ی کار دوباره اینستا و….

چرا واقعا؟!

احساس میکنم حجم درس‌های مدرسه خیلی زیاد هست و وقت زیادی ازم خواهد گرفت. امیدوارم فقط بتونم برسونم خودمو. البته یه خرده هم باید زمان ذخیره کنم؛ مثلا اینستا نرم. چندین بار اینو گفتم ولی هر بار احساس میکنم بهترین انتخاب بعد از چند ساعت کار کردن، اینستاگرام‌گردی هست. یه دوپامینی داره لامصب. حالا خوبه وقتی میرم اونجا حالم بدتر میشه از بس پست‌های بدردنخور می‌بینم. خیلی عجیبه که آدم به چیزی معتاد بشه که حالش رو بد میکنه!

امروز خداروشکر حال خوبی داشتم. به نظرم اگه بتونم وزن کم کنم خیلی کمک میکنه به حال خوبم. احساس میکنم میتونم از معاشرت کردن بیشتر از گذشته لذت ببرم. حتی احساس میکنم میتونم یک رابطه‌ی پارتنری جدی رو شروع کنم. رابطه‌ای که باید ساخته بشه نه اینکه همه‌چیزش آماده و بی‌نقص باشه.

به نظرم باید بیشتر با آدم‌ها معاشرت کنم. یه مسئله‌ای که هست اینه که وقتی آدم معاشرتش زیاد میشه، به طَبْع و به تَبَع اون ممکنه دلخوری و مسائل و درگیری‌ها بیشتر بشه و تا جایی پیش بره که آدم خودش رو بارها سرزنش کنه و یا اینکه ترجیح بده تنها زندگی کنه و یا دامنه‌ی ارتباطاتش رو خیلی محدود کنه.

اما اگه آدم بتونه طوری ارتباط و معاشرت داشته باشه که این درگیری‌ها و دلخوری‌ها به حداقل برسن و کمتر خودش رو سرزش کنه و اگه مشکلی پیش اومد و اگه فکر کردن کمکی نمیکنه ازش عبور کنه، به نظرم تا حد زیادی میتونه آدم رو از احساس تنهایی و افسردگی دور کنه.