در من کودکی نازک‌نارنجی زندگی میکند که به محض روبروشدن با یک چالش و یا موقعیت مبهم، گریه میکند، قهر میکند، فرار میکند و تسلیم میشود.
کودکی که احساس مسولیت نمیکند و نمیخواهد رنج و زحمت بکشد و برای اینکه این وضعیت خود را توجیه کند مدام این دلیل را می‌آورد:
که هدف از زندگی چیست؟ چه فایده‌ای دارد؟ به جایی نخواهیم رسید؟ برسیم هم چیز دندون‌گیری نیست!