امروز هم مثل همیشه این فکر که:
-دلخوشی روزانه ندارم
-امیدی به آینده ندارم و احساس میکنم قرار نیست اتفاق خوب و خاصی درآینده بیفته
مغزمو میخورد.
چه کاری باید انجام بدم.
از چت‌جی‌پی‌تی پرسیدم. به چند تا ایده رسیدم که شاید بعضیاش بتونن کمک‌کننده باشن:
– گیتار
– کیبورد یا پیانو
– آردوینو و رزبری پای
– ماشین‌های مونتاژی و کنترلی
– لگوهای بزرگ
احساس میکنم هر چند وقت یه بار این فکر که من دارم چی کار میکنم و دارم به کجا میرم و می‌رسم به من برمی‌گرده. چون احساس میکنم یه زندگی تکراری رو تجربه میکنم. میدونم که زندگی آدمای دیگه خیلی سخته؛ ولی خب منم زندگی ی خودم رو دارم.
هرچند بارون رو دوست دارم و از خنک بودن هوا لذت میبرم و پائیز و زمستون قابلیت افسردگیشون هم بیشتره.
یه ناامیدی ای در من هست که قرار نیست که اتفاق خوبی بیفته.
شاید باید یه بخشی از حقوق ماهانه‌م رو صرف خوشی‌های لحظه‌ای بکنم.
امروز خداروشکر حال خوبی داشتم. به نظرم اگه بتونم وزن کم کنم خیلی کمک میکنه به حال خوبم. احساس میکنم میتونم از معاشرت کردن بیشتر از گذشته لذت ببرم. حتی احساس میکنم میتونم یک رابطه‌ی پارتنری جدی رو شروع کنم. رابطه‌ای که باید ساخته بشه نه اینکه همه‌چیزش آماده و بی‌نقص باشه.
به نظرم باید بیشتر با آدم‌ها معاشرت کنم. یه مسئله‌ای که هست اینه که وقتی آدم معاشرتش زیاد میشه، به طَبْع و به تَبَع اون ممکنه دلخوری و مسائل و درگیری‌ها بیشتر بشه و تا جایی پیش بره که آدم خودش رو بارها سرزنش کنه و یا اینکه ترجیح بده تنها زندگی کنه و یا دامنه‌ی ارتباطاتش رو خیلی محدود کنه.
اما اگه آدم بتونه طوری ارتباط و معاشرت داشته باشه که این درگیری‌ها و دلخوری‌ها به حداقل برسن و کمتر خودش رو سرزش کنه و اگه مشکلی پیش اومد و اگه فکر کردن کمکی نمیکنه ازش عبور کنه، به نظرم تا حد زیادی میتونه آدم رو از احساس تنهایی و افسردگی دور کنه.