از اینکه نمیتونم جلوی شکمم رو بگیرم واقعا برای خودم متأسفم.
برای خودم متأسفم که این عادات بد رو دارم:
چرا بعضی وقتا که وقت دارم که یه کاری رو انجام بدم و کار مهمی هم هست؛ وقتم رو هدر میدم؟ یعنی دنبال یه مشکل میگردم که بهش فکر کنم یا اینکه وقتم رو تو اینستاگرام هدر میدم.
حالا جالب اینه که وقتی هم که وقت کم میارم هم دست از اینستا بر نمیدارم. یعنی مثلا یه بخشی از کار رو انجام میدم مثلا یک ساعت بعدش میرم توی اینستا دوباره میرم ادامه‌ی کار دوباره اینستا و….
چرا واقعا؟!
احساس میکنم حجم درس‌های مدرسه خیلی زیاد هست و وقت زیادی ازم خواهد گرفت. امیدوارم فقط بتونم برسونم خودمو. البته یه خرده هم باید زمان ذخیره کنم؛ مثلا اینستا نرم. چندین بار اینو گفتم ولی هر بار احساس میکنم بهترین انتخاب بعد از چند ساعت کار کردن، اینستاگرام‌گردی هست. یه دوپامینی داره لامصب. حالا خوبه وقتی میرم اونجا حالم بدتر میشه از بس پست‌های بدردنخور می‌بینم. خیلی عجیبه که آدم به چیزی معتاد بشه که حالش رو بد میکنه!
امروز خداروشکر حال خوبی داشتم. به نظرم اگه بتونم وزن کم کنم خیلی کمک میکنه به حال خوبم. احساس میکنم میتونم از معاشرت کردن بیشتر از گذشته لذت ببرم. حتی احساس میکنم میتونم یک رابطه‌ی پارتنری جدی رو شروع کنم. رابطه‌ای که باید ساخته بشه نه اینکه همه‌چیزش آماده و بی‌نقص باشه.
به نظرم باید بیشتر با آدم‌ها معاشرت کنم. یه مسئله‌ای که هست اینه که وقتی آدم معاشرتش زیاد میشه، به طَبْع و به تَبَع اون ممکنه دلخوری و مسائل و درگیری‌ها بیشتر بشه و تا جایی پیش بره که آدم خودش رو بارها سرزنش کنه و یا اینکه ترجیح بده تنها زندگی کنه و یا دامنه‌ی ارتباطاتش رو خیلی محدود کنه.
اما اگه آدم بتونه طوری ارتباط و معاشرت داشته باشه که این درگیری‌ها و دلخوری‌ها به حداقل برسن و کمتر خودش رو سرزش کنه و اگه مشکلی پیش اومد و اگه فکر کردن کمکی نمیکنه ازش عبور کنه، به نظرم تا حد زیادی میتونه آدم رو از احساس تنهایی و افسردگی دور کنه.
یه ویدیو از آقای دکتر آذرخش مکری دیدم که این ایده‌ی منو در ارتباط با ارتباط و معاشرت با آدم‌ها بود رو تقویت کرد. مثلا گفت که اگه احساس افسردگی میکنید سعی کنید به کارهای سطحی هرچند براتون چندش آور باشه تن بدید. مخصوصا کارهایی که پاداشش هم اثر مثبتی داره. مثلا خوردن چیزی در تنهایی خوب نیست؛ ولی مثلا رفتن به کوه یا پیاده روی یا خرید کردن که ممکنه یک نفر رو ببینید و باهاش حرف بزنید خیلی خوبه.
به نظرم باید سعی کنم معاشرتم رو با خانواده و با افراد جامعه بیشتر کنم. البته این ایده رو از قبل داشتم؛ مثلا نمونه‌ش خرید نان از نانوایی. و همینطور خرید کردن از فروشگاه‌های حضوری به جای خرید آنلاین هست که باعث میشه با آدم‌های مختلف معاشرت و مصاحبت کنم.
یه ترفندی به ذهنم رسیده برای اینکه یه کاری کنم که هر روز حداقل یه پست داشته باشم. اونم اینه که هر موقع خواستم یه چیزی رو بنویسم اگه امروز پست گذاشتم بودم بذارم که روزهای آینده؛ اولین روزی که پست واسش در نظر گرفته نشده، منتشر بشه.
اینطوری از این نظر خوبه که هر روز پست دارم ولی خب بدیش این هست که پستی نیست که اون روز به ذهنم رسیده باشه.
نوشته شده در ۲۷ شهریور ۱۴۰۵
یه چیزی در مورد انجام کارها بگم. اونم اینکه اگه برنامه‌ریزی کردی که یه کاری رو انجام بدی، انجامش بده؛ دیگه سعی نکن با فکر کردن، تلویزیون دیدن، غذا خوردن، کارهای بیخودی دیگه رو انجام دادن، وقت تلف کردن، خوابیدن و…. خودتو ازش دور کنی. اینطوری فقط وقتت رو هدر میدی و فرصتت رو کم میکنی. به قول برایان تریسی قورباغه رو قورت بده.
یعنی میخوام بگم اگه قرار هست کاری رو انجام بدی، انجام بده؛ در نرو!
اگه بتونم این عادت رو در خودم ایجاد کنم که روی کارهایی که میخوام انجام بدم در روز شده یه زمان خیلی کم بذارم به نظرم خیلی در آینده‌ی آدم تأثیر میذاره.
چرا یادم میره که نباید روز صفر داشته باشم. یعنی روزی که هیچ کاری نکرده باشم.
یکی از مشکلات فکری من از قدیم تا به الان این هست که نمیدونم چرا باید ادامه بدم. یعنی میخوام بگم احساس میکنم هیچ اتفاقی قرار نیست بیفته یا حتی نمیتونم تصور بکنم که در آینده بیفته که من رو برای ادامه دادن ترغیب کنه یا زندگی رو برای من جذاب کنه.
واقعاً هیچ حالتی رو نمیتونم متصور بشم که تو اون حالت بگم زندگی ارزش جنگیدن داره. واقعاً آیا چیزی هست که ارزش جنگیدن داشته باشه؟
شاید تنها چیزی که ارزش داشته باشه اینه که یه کاری بکنی زندگی برای دیگران بهتر یا راحت‌‌تر بشه.
به نظرم خوبی ی اینکه آدم در پیش‌بینی اتفاقات بدترین حالت رو در نظر بگیره اینه که اگه اون بدترین اتفاقه بیفته که واسش آماده بوده ولی اگه اتفاق بهتر بیفته خوشحال میشه.
حالا برعکس، یعنی اگه انتظار بهترین حالت از نظر خودش رو داشته باشه، اگه اتفاق بیفته شاید خیلی خوشحال نشه چون انتظارشو داشته ولی اگه نیفته خیلی داغون میشه آدم.