تناقض معاشرت؛ حال خوب کن یا حال بد کن

امروز خداروشکر حال خوبی داشتم. به نظرم اگه بتونم وزن کم کنم خیلی کمک میکنه به حال خوبم. احساس میکنم میتونم از معاشرت کردن بیشتر از گذشته لذت ببرم. حتی احساس میکنم میتونم یک رابطه‌ی پارتنری جدی رو شروع کنم. رابطه‌ای که باید ساخته بشه نه اینکه همه‌چیزش آماده و بی‌نقص باشه.

به نظرم باید بیشتر با آدم‌ها معاشرت کنم. یه مسئله‌ای که هست اینه که وقتی آدم معاشرتش زیاد میشه، به طَبْع و به تَبَع اون ممکنه دلخوری و مسائل و درگیری‌ها بیشتر بشه و تا جایی پیش بره که آدم خودش رو بارها سرزنش کنه و یا اینکه ترجیح بده تنها زندگی کنه و یا دامنه‌ی ارتباطاتش رو خیلی محدود کنه.

اما اگه آدم بتونه طوری ارتباط و معاشرت داشته باشه که این درگیری‌ها و دلخوری‌ها به حداقل برسن و کمتر خودش رو سرزش کنه و اگه مشکلی پیش اومد و اگه فکر کردن کمکی نمیکنه ازش عبور کنه، به نظرم تا حد زیادی میتونه آدم رو از احساس تنهایی و افسردگی دور کنه.

گسترش دامنه‌ی ارتباطات و معاشرت با دیگران

یه ویدیو از آقای دکتر آذرخش مکری دیدم که این ایده‌ی منو در ارتباط با ارتباط و معاشرت با آدم‌ها بود رو تقویت کرد. مثلا گفت که اگه احساس افسردگی میکنید سعی کنید به کارهای سطحی هرچند براتون چندش آور باشه تن بدید. مخصوصا کارهایی که پاداشش هم اثر مثبتی داره. مثلا خوردن چیزی در تنهایی خوب نیست؛ ولی مثلا رفتن به کوه یا پیاده روی یا خرید کردن که ممکنه یک نفر رو ببینید و باهاش حرف بزنید خیلی خوبه.

به نظرم باید سعی کنم معاشرتم رو با خانواده و با افراد جامعه بیشتر کنم. البته این ایده رو از قبل داشتم؛ مثلا نمونه‌ش خرید نان از نانوایی. و همینطور خرید کردن از فروشگاه‌های حضوری به جای خرید آنلاین هست که باعث میشه با آدم‌های مختلف معاشرت و مصاحبت کنم.