خیلی دوست دارم همه‌چیز برام مشخص و برنامه‌ریزی شده باشه. بدونم دارم چی کار میکنم. بدونم قراره چی بشه. بدونم قراره به کجا برسم.
ولی انگار این دنیا، اینطوری کار نمیکنه. انگار اصلاً جذابیتش به اینکه هیچ‌وقت نمیتونی مطمئن بشی که چی قرار بشه و چه اتفاقی قراره بیفته.
انگاری چاره‌ای نیست. باید یه راه حلی برای خودم پیدا کنم که آروم بشم.
از نوشتن لذت میبرم. چه با دست چه با کیبورد. مخصوصاً اینجا؛ فونت واسم مهمه. مهمه که فونت یا قلمش زیبا باشه؛ لذتش بیشتر میشه.
کلا از تولید و خلق کردن لذت میبرم. اینکه یه محصولی رو تولید کنم و دیگران ازش استفاده کنن. شاید یکی از بزرگترین لذت‌های زندگیم اصلاً این باشه که چیزی رو خلق کنم که آدم‌های زیادی ازش استفاده کنن و مشکل‌شون رو حل کنه؛ خیلی برام لذت‌بخشه.
یکی از علت‌هایی که علاقه به تولید اپلیکیشن دارم همینه.
یادمه همیشه میگفتم که کتاب‌ها قطورن چون کاغذ گرونه. یعنی چی؟
ببینید، نویسنده پولش رو از ناشر میگیره که یه درصد و سهمی هست که مشخص شده. ناشر هم براساس قیمت کاغذ و هزینه‌های دیگه و سود خودش، کتاب رو قیمت‌گذاری میکنه. حالا هرچقدر تعداد صفحات بیشتر باشه، کتاب گرون‌تر میشه؛ در نتیجه درآمد نویسنده هم بیشتر میشه.
حالا این مسئله رو تو رسانه‌های دیگه هم داریم، مثلاً ما هر چقدر پست بذاریم بیشتر دیده میشیم و شاید احتمال کسب درآمد و شهرتمون بیشتر بشه. حالا آفتش چیه؟
آفتش اینه که چون زیاد تولید میکنیم، کیفیت اثرمون نزول میکنه!
به نظرم احتمال موفقیت افراد عمل‌گرا به طور چشمگیری از افراد بی‌نقص‌گرا (perfectionist) بالاتره. خوش به حال آدمایی که پدر و مادرشون طوری تربیتشون کردن که به جای اینکه همیشه دنبال این باشن که بهترین حالتِ یک چیز رو از همون اول داشته باشن، کمکم کاملش میکنن.
میدونم که راه حل در تسلیم نشدن و ادامه دادن هست. میدونم که آدم اگه تو یک زمینه‌ای تلاش کنه شاید به مفید نرسه ولی به دلیلی مقاومتی که کرده چیزهایی یاد میگیره که احتمالاً بعداً به دردش میخوره و باعث رشدش میشه. مگه نه اینکه وقتی یه کارآموزی وارد یه شرکتی میشه اول کارهای غیرمهم و شاید پروژه‌هایی که شکست توشون، مشکلات زیادی ایجاد نمیکنه رو میسپرن تا برای انجام پروژه‌های بزرگ و واقعی آماده بشه. مگه نه اینکه هر کسی که تو تخصص خودش خفن عمل کرده از پروژه‌های کوچیک شروع کرده و شاید اوایل کار هم کلی خراب‌کاری کرده باشه.
شاید ما داریم برای پروژه‌های بزرگتر آماده میشیم. شاید قرار هست کارهای مهمتری رو انجام بدیم. شاید قرار هست تو یه زمینه‌ای حرفه‌ای بشیم. شاید قرار هست توی زندگی‌کردن حرفه‌ای بشیم.