روز: شهریور ۲۰, ۱۴۰۵

بعضی وقتا که به شغل‌های دیگه نگاه میکنم احساس میکنم خیلی سخت هستن و خیلی فشار روشون زیاده. مثلا همین پزشکی رو در نظر بگیر. حالا هر چقدر سطحش بالاتر میره و متخصص‌تر میشه، سخت‌تر هم میشه. یعنی مثلا ممکن پزشک عمومی بعد از یه مدت به یه روتینی برسه ولی بازم پیش میاد که شرایط سختی رو تجربه کنه.

یا مثلاً جراح‌ها که قرار هست یه بیماری رو عمل کنن. با جان آدم‌ها سر و کار دارن. یاد حرف دکتر ندیمی افتادم که به ما برنامه‌نویس‌ها میگفت:

ما اگه اشتباه کنیم طرف می‌میره، ولی شما اگه اشتباه کنید تهش میگید باگ بود!

آخرین قسمت سریال Money Heist رو دیدم. خوب بود. یه خرده فصل پنج رو زیادی کش داده بودن. اینکه چطور پسر برلین و زنش راضی شدن طلاها رو پس بدن یه خرده مبهم بود.

در کل بد نبود. ولی من دوست داشتم یه معامله‌ی بهتری بکنن. یه خرده اخلاقی‌تر. یعنی فرض کن، ده-بیست نفر سرمایه‌ی یه کشور رو غارت کردن. خب فقط شما مهمید؟ مردم چی پس؟ به هر حال پشتوانه‌ی یه کشور از بین رفت. یعنی قضیه لو بره کشور فرو میپاشه!

ولی در کل فیلمنامه و تدوین فوق‌العاده قوی‌ای داشت. و عجیبه که قسمت‌های مختلف رو نویسندهای متفاوتی نوشتن!

امتیاز من به این سریال ۹ از ۱۰ هست.

در من کودکی نازک‌نارنجی زندگی میکند که به محض روبروشدن با یک چالش و یا موقعیت مبهم، گریه میکند، قهر میکند، فرار میکند و تسلیم میشود.

کودکی که احساس مسولیت نمیکند و نمیخواهد رنج و زحمت بکشد و برای اینکه این وضعیت خود را توجیه کند مدام این دلیل را می‌آورد:

که هدف از زندگی چیست؟ چه فایده‌ای دارد؟ به جایی نخواهیم رسید؟ برسیم هم چیز دندون‌گیری نیست!

شاید بزرگترین مشکلم این باشه که نمیتونم هیچ حالتی رو در آینده تصویر کنم که توی اون حالت احساس خوشبختی داشته باشم. شاید بزرگترین مشکلم این باشه که صرف بودن برای ارزشمند و لذت‌بخش نیست. شاید بزرگترین مشکلم این باشه که زنده بودن و زندگی کردن برام جذاب نیست.

شایدم البته همه‌ی اینها بلوف باشه؛ شایدم دارم از روی شکم‌سیری حرف میزنم (که البته اینتش درسته؛ تازه ناهار خوردم!). ولی شاید وقتش که برسه، موقعیتش که پیش بیاد، وقتی بیان بگن وقت رفتنه، دلم نخواد برم، دلم بخواد بمونم. مطمئن نیستم، شاید.

اما در حال حاضر احساسم همینه. به قول حافظ:

حدیث مطرب و می گوی و راز دهر کمتر جو

که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

بعضی اوقات هم یاد این دیالوگ معروف هملت از شکسپیر می‌افتم که میگه:

بودن یا نبودن، مسئله این است!