ماه: شهریور ۱۴۰۵

یه ویدیو از جادی دیدم که میگفت هیچ‌وقت روز صفر نداشته باشید. یعنی یه حداقل کاری رو در مورد چیزی که در موردش برنامه‌ریزی کردید رو انجام بدید. شده یک فایل Word ایجاد کنید، ذخیره‌ش کنید، یا اگه شرایط خاصی داره فقط همونو فراهم کنید. یعنی اینطور نباشه که تو یه روز هیچ کاری نکرده باشید. یه کار کوچیک هر چقدر هم که کوچیک شده انجام بدید. همین کارهای کوچیک هست که باعث پیشرفت و جلورفت میشه.

خیلی به نظرم درسته. من معمولاً اینطوریم که مخصوصاً در مورد کارهای مهم، یک زمان خالی که همه شرایط مناسب هست، مهمان نداریم، برق هست، فلان هست، بیسار هست و… بعد اون موقع شروع کنم به کار کردن. مگه چقدر پیش میاد که همش شرایط و محیط آماده باشه. بعد اینطوری میدونی چه فرصت‌هایی رو آدم از دست میده.

آدم باید اتفاقا از همین زمان‌های به اصطلاح مرده‌ش استفاده کنه.

هر جور نگاه میکنم بیشتر تقصیر مشکلاتم رو میتونم بندازم گردن perfectionism!

بعداً نوشت: به نظرت اصلاً اگه آدم بخواد یه کار بزرگی رو انجام بده هیچی راهی نداره مگه اینکه هر روز یه خرده‌ش رو انجام بده. مثلاً اگه میخواد یه کتاب حجیم رو بخونه باید هر روز چند دقیقه روش وقت بذاره. چون بعیده که فرصت و اصلاً حوصله‌ش پیش بیاد که همه رو پشت سر هم بخونه.

یه بازی باحال برای PC از اینستا پیدا کردم به نام The farmer was replaced که به نظرم خیلی باحاله. یه پهپاد روی زمین کشاورزی هست که باید با کدنویسی شبیه پایتون، محصول بکاری و برداشت کنی. خیلی جالب بود.

احساس میکنم تو این حالت‌ها احساس بهتر و خوشایندتری دارم:

• وقتی که کارهای عقب مونده‌ای که ازشون میترسم یا نگرانم رو انجام میدم
• وقتی یه کار فیزیکی و دستی انجام میدم؛ مثلا تعمیر کردن یک چیز یا حتی رسیدگی به باغچه مثلا
• وقتی یه چیز جدید خلق میکنم؛ مثلا ساخت یک اپلیکیشن اندرویدی؛ عجیبه که این حس رو زیاد در مورد سایت ندارم بیشتر در مورد اپ اندرویدی این حس رو دارم.

بعضی وقتا به این فکر میکنم که ای کاش مثلا یه جایی که حالت باغ بود خونه داشتم و توش مرغ و اردک داشتم. یا حتی حیوانای دیگه!

ولی به طور کلی برای اینکه حالم خوب باشه دو تا چیز نیاز دارم:

۱- دلخوشی روزانه یا شایدم شبانه

۲- امید به آینده و احساس پیشرفت

بعضی وقتا که به شغل‌های دیگه نگاه میکنم احساس میکنم خیلی سخت هستن و خیلی فشار روشون زیاده. مثلا همین پزشکی رو در نظر بگیر. حالا هر چقدر سطحش بالاتر میره و متخصص‌تر میشه، سخت‌تر هم میشه. یعنی مثلا ممکن پزشک عمومی بعد از یه مدت به یه روتینی برسه ولی بازم پیش میاد که شرایط سختی رو تجربه کنه.

یا مثلاً جراح‌ها که قرار هست یه بیماری رو عمل کنن. با جان آدم‌ها سر و کار دارن. یاد حرف دکتر ندیمی افتادم که به ما برنامه‌نویس‌ها میگفت:

ما اگه اشتباه کنیم طرف می‌میره، ولی شما اگه اشتباه کنید تهش میگید باگ بود!

آخرین قسمت سریال Money Heist رو دیدم. خوب بود. یه خرده فصل پنج رو زیادی کش داده بودن. اینکه چطور پسر برلین و زنش راضی شدن طلاها رو پس بدن یه خرده مبهم بود.

در کل بد نبود. ولی من دوست داشتم یه معامله‌ی بهتری بکنن. یه خرده اخلاقی‌تر. یعنی فرض کن، ده-بیست نفر سرمایه‌ی یه کشور رو غارت کردن. خب فقط شما مهمید؟ مردم چی پس؟ به هر حال پشتوانه‌ی یه کشور از بین رفت. یعنی قضیه لو بره کشور فرو میپاشه!

ولی در کل فیلمنامه و تدوین فوق‌العاده قوی‌ای داشت. و عجیبه که قسمت‌های مختلف رو نویسندهای متفاوتی نوشتن!

امتیاز من به این سریال ۹ از ۱۰ هست.

در من کودکی نازک‌نارنجی زندگی میکند که به محض روبروشدن با یک چالش و یا موقعیت مبهم، گریه میکند، قهر میکند، فرار میکند و تسلیم میشود.

کودکی که احساس مسولیت نمیکند و نمیخواهد رنج و زحمت بکشد و برای اینکه این وضعیت خود را توجیه کند مدام این دلیل را می‌آورد:

که هدف از زندگی چیست؟ چه فایده‌ای دارد؟ به جایی نخواهیم رسید؟ برسیم هم چیز دندون‌گیری نیست!

شاید بزرگترین مشکلم این باشه که نمیتونم هیچ حالتی رو در آینده تصویر کنم که توی اون حالت احساس خوشبختی داشته باشم. شاید بزرگترین مشکلم این باشه که صرف بودن برای ارزشمند و لذت‌بخش نیست. شاید بزرگترین مشکلم این باشه که زنده بودن و زندگی کردن برام جذاب نیست.

شایدم البته همه‌ی اینها بلوف باشه؛ شایدم دارم از روی شکم‌سیری حرف میزنم (که البته اینتش درسته؛ تازه ناهار خوردم!). ولی شاید وقتش که برسه، موقعیتش که پیش بیاد، وقتی بیان بگن وقت رفتنه، دلم نخواد برم، دلم بخواد بمونم. مطمئن نیستم، شاید.

اما در حال حاضر احساسم همینه. به قول حافظ:

حدیث مطرب و می گوی و راز دهر کمتر جو

که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

بعضی اوقات هم یاد این دیالوگ معروف هملت از شکسپیر می‌افتم که میگه:

بودن یا نبودن، مسئله این است!

خیلی دوست دارم همه‌چیز برام مشخص و برنامه‌ریزی شده باشه. بدونم دارم چی کار میکنم. بدونم قراره چی بشه. بدونم قراره به کجا برسم.

ولی انگار این دنیا، اینطوری کار نمیکنه. انگار اصلاً جذابیتش به اینکه هیچ‌وقت نمیتونی مطمئن بشی که چی قرار بشه و چه اتفاقی قراره بیفته.

انگاری چاره‌ای نیست. باید یه راه حلی برای خودم پیدا کنم که آروم بشم.

از نوشتن لذت میبرم. چه با دست چه با کیبورد. مخصوصاً اینجا؛ فونت واسم مهمه. مهمه که فونت یا قلمش زیبا باشه؛ لذتش بیشتر میشه.

کلا از تولید و خلق کردن لذت میبرم. اینکه یه محصولی رو تولید کنم و دیگران ازش استفاده کنن. شاید یکی از بزرگترین لذت‌های زندگیم اصلاً این باشه که چیزی رو خلق کنم که آدم‌های زیادی ازش استفاده کنن و مشکل‌شون رو حل کنه؛ خیلی برام لذت‌بخشه.

یکی از علت‌هایی که علاقه به تولید اپلیکیشن دارم همینه.

یادمه همیشه میگفتم که کتاب‌ها قطورن چون کاغذ گرونه. یعنی چی؟

ببینید، نویسنده پولش رو از ناشر میگیره که یه درصد و سهمی هست که مشخص شده. ناشر هم براساس قیمت کاغذ و هزینه‌های دیگه و سود خودش، کتاب رو قیمت‌گذاری میکنه. حالا هرچقدر تعداد صفحات بیشتر باشه، کتاب گرون‌تر میشه؛ در نتیجه درآمد نویسنده هم بیشتر میشه.

حالا این مسئله رو تو رسانه‌های دیگه هم داریم، مثلاً ما هر چقدر پست بذاریم بیشتر دیده میشیم و شاید احتمال کسب درآمد و شهرتمون بیشتر بشه. حالا آفتش چیه؟

آفتش اینه که چون زیاد تولید میکنیم، کیفیت اثرمون نزول میکنه!