احساس میکنم هر چند وقت یه بار این فکر که من دارم چی کار میکنم و دارم به کجا میرم و می‌رسم به من برمی‌گرده. چون احساس میکنم یه زندگی تکراری رو تجربه میکنم. میدونم که زندگی آدمای دیگه خیلی سخته؛ ولی خب منم زندگی ی خودم رو دارم.
هرچند بارون رو دوست دارم و از خنک بودن هوا لذت میبرم و پائیز و زمستون قابلیت افسردگیشون هم بیشتره.
یه ناامیدی ای در من هست که قرار نیست که اتفاق خوبی بیفته.
شاید باید یه بخشی از حقوق ماهانه‌م رو صرف خوشی‌های لحظه‌ای بکنم.