دسته: افکار

یه چیزی در مورد انجام کارها بگم. اونم اینکه اگه برنامه‌ریزی کردی که یه کاری رو انجام بدی، انجامش بده؛ دیگه سعی نکن با فکر کردن، تلویزیون دیدن، غذا خوردن، کارهای بیخودی دیگه رو انجام دادن، وقت تلف کردن، خوابیدن و…. خودتو ازش دور کنی. اینطوری فقط وقتت رو هدر میدی و فرصتت رو کم میکنی. به قول برایان تریسی قورباغه رو قورت بده.

یعنی میخوام بگم اگه قرار هست کاری رو انجام بدی، انجام بده؛ در نرو!

به نظرم خوبی ی اینکه آدم در پیش‌بینی اتفاقات بدترین حالت رو در نظر بگیره اینه که اگه اون بدترین اتفاقه بیفته که واسش آماده بوده ولی اگه اتفاق بهتر بیفته خوشحال میشه.

حالا برعکس، یعنی اگه انتظار بهترین حالت از نظر خودش رو داشته باشه، اگه اتفاق بیفته شاید خیلی خوشحال نشه چون انتظارشو داشته ولی اگه نیفته خیلی داغون میشه آدم.

بعضی وقتا که به شغل‌های دیگه نگاه میکنم احساس میکنم خیلی سخت هستن و خیلی فشار روشون زیاده. مثلا همین پزشکی رو در نظر بگیر. حالا هر چقدر سطحش بالاتر میره و متخصص‌تر میشه، سخت‌تر هم میشه. یعنی مثلا ممکن پزشک عمومی بعد از یه مدت به یه روتینی برسه ولی بازم پیش میاد که شرایط سختی رو تجربه کنه.

یا مثلاً جراح‌ها که قرار هست یه بیماری رو عمل کنن. با جان آدم‌ها سر و کار دارن. یاد حرف دکتر ندیمی افتادم که به ما برنامه‌نویس‌ها میگفت:

ما اگه اشتباه کنیم طرف می‌میره، ولی شما اگه اشتباه کنید تهش میگید باگ بود!

خیلی دوست دارم همه‌چیز برام مشخص و برنامه‌ریزی شده باشه. بدونم دارم چی کار میکنم. بدونم قراره چی بشه. بدونم قراره به کجا برسم.

ولی انگار این دنیا، اینطوری کار نمیکنه. انگار اصلاً جذابیتش به اینکه هیچ‌وقت نمیتونی مطمئن بشی که چی قرار بشه و چه اتفاقی قراره بیفته.

انگاری چاره‌ای نیست. باید یه راه حلی برای خودم پیدا کنم که آروم بشم.

یادمه همیشه میگفتم که کتاب‌ها قطورن چون کاغذ گرونه. یعنی چی؟

ببینید، نویسنده پولش رو از ناشر میگیره که یه درصد و سهمی هست که مشخص شده. ناشر هم براساس قیمت کاغذ و هزینه‌های دیگه و سود خودش، کتاب رو قیمت‌گذاری میکنه. حالا هرچقدر تعداد صفحات بیشتر باشه، کتاب گرون‌تر میشه؛ در نتیجه درآمد نویسنده هم بیشتر میشه.

حالا این مسئله رو تو رسانه‌های دیگه هم داریم، مثلاً ما هر چقدر پست بذاریم بیشتر دیده میشیم و شاید احتمال کسب درآمد و شهرتمون بیشتر بشه. حالا آفتش چیه؟

آفتش اینه که چون زیاد تولید میکنیم، کیفیت اثرمون نزول میکنه!

به نظرم احتمال موفقیت افراد عمل‌گرا به طور چشمگیری از افراد بی‌نقص‌گرا (perfectionist) بالاتره. خوش به حال آدمایی که پدر و مادرشون طوری تربیتشون کردن که به جای اینکه همیشه دنبال این باشن که بهترین حالتِ یک چیز رو از همون اول داشته باشن، کم‎‌کم کاملش میکنن.

میدونم که راه حل در تسلیم نشدن و ادامه دادن هست. میدونم که آدم اگه تو یک زمینه‌ای تلاش کنه شاید به مفید نرسه ولی به دلیلی مقاومتی که کرده چیزهایی یاد میگیره که احتمالاً بعداً به دردش میخوره و باعث رشدش میشه. مگه نه اینکه وقتی یه کارآموزی وارد یه شرکتی میشه اول کارهای غیرمهم و شاید پروژه‌هایی که شکست توشون، مشکلات زیادی ایجاد نمیکنه رو میسپرن تا برای انجام پروژه‌های بزرگ و واقعی آماده بشه. مگه نه اینکه هر کسی که تو تخصص خودش خفن عمل کرده از پروژه‌های کوچیک شروع کرده و شاید اوایل کار هم کلی خراب‌کاری کرده باشه.

شاید ما داریم برای پروژه‌های بزرگتر آماده میشیم. شاید قرار هست کارهای مهمتری رو انجام بدیم. شاید قرار هست تو یه زمینه‌ای حرفه‌ای بشیم. شاید قرار هست توی زندگی‌کردن حرفه‌ای بشیم.

به نظرم یکی از تغییرات مثبتی که ما باید در خودمون ایجاد کنیم، قوی شدن در برابر ترس هست. حقیقت اینه که در گذشته انسان از خطرات مختلف مخصوصاً حیوانات وحشی، انسان‌های دیگر و یا بلایای طبیعی می‌ترسید. اما امروزه ترس در زندگی ما جلوه‌های متفاوتی دارد. مثلاً شاید از روبرو شدن یا برخورد جدی با یک شخص غریبه بترسیم یا از اینکه باید در مقابل تعداد زیادی از مخاطبین مطلبی را ارائه کنیم ترس داشته باشیم. این ترس‌ها همانند ترس اجداد ما هستند؛ تنها ظاهرشان تغییر کرده است.