امروز که تو پژوهش‌سرا با خانم رستمی صحبت میکردیم دو تا برداشت از صحبت‌هاشون داشتم یعنی به این دو تا ایده رسیدم که به نظرم خیلی جالب بود:
– اول اینکه شاید مشکل اصلی کشور ما این باشه که ماها یعنی ما ایرانی‌ها منافع شخصی و حتی قومی و قبیله‌ایمونو به منافع جمعی بزرگتر مثلا ملی ترجیح میدیم. یعنی اگه اینطوری بشه که تمام ایرانی‌های سعی کنن منافع ملی و جمعی بزرگ رو به منافع شخصی و محلی خودشون ترجیح بدن شاید خیلی از مشکلاتمون حل بشه. از زباله نریختن تو طبیعت گرفته تا فسادهای اقتصادی.
– دوم اینکه سرگرم شدن در شبکه‌های اجتماعی میتونه باعث بشه که فکر آدم‌ها پراکنده بشه و دلخوری‌های آدم‌ها از همدیگه پنهان بشه و با هم در موردش صحبت نکنن و این باعث انباشت دلخوری‌ها بشه.
– از طرف دیگه همین شبکه‌های اجتماعی میتونه باعث بشه که فکر آدم مشغول بشه یعنی مثل یک رایانه‌ای که حافظه‌ی اصلیش با دیتای بلااستفاده و غیرمفید پرشده و نیاز به Garbage Collector داره، مغز آدم هم با افکار بیخود پر میشه و دیگه فضایی برای فکر کردن به موضوعات مهم باقی نمی‌مونه.