شاید بزرگترین مشکلم این باشه که نمیتونم هیچ حالتی رو در آینده تصویر کنم که توی اون حالت احساس خوشبختی داشته باشم. شاید بزرگترین مشکلم این باشه که صرف بودن برای ارزشمند و لذت‌بخش نیست. شاید بزرگترین مشکلم این باشه که زنده بودن و زندگی کردن برام جذاب نیست.
شایدم البته همه‌ی اینها بلوف باشه؛ شایدم دارم از روی شکم‌سیری حرف میزنم (که البته اینتش درسته؛ تازه ناهار خوردم!). ولی شاید وقتش که برسه، موقعیتش که پیش بیاد، وقتی بیان بگن وقت رفتنه، دلم نخواد برم، دلم بخواد بمونم. مطمئن نیستم، شاید.
اما در حال حاضر احساسم همینه. به قول حافظ:
حدیث مطرب و می گوی و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را
بعضی اوقات هم یاد این دیالوگ معروف هملت از شکسپیر می‌افتم که میگه:
بودن یا نبودن، مسئله این است!