امروز رفتم چالوس برای اولین جلسه دوره مهارت‌ورزی یا توانمندسازی. بعدش رفتم شرکت پیش بچه‌ها.
من تا امروز صبح فکر میکردم که رشته‌ی کامپیوتر باید حذف بشه چون بچه‌ها رو برای بازار کار آماده نمیکنه؛ یعنی هیچ شغلی نیست که در آینده انتظار این افراد رو بکشه. بعدش امروز به این فکر کردم رشته‌های نظری هم برای دانش‌آموزای متوسط و ضعیف تقریباً همین وضعیت رو داره. یعنی مثلا دانش‌آموزان رشته‌ی علوم انسانی آموزش‌هایی می‌بینن که کمتر توی زندگی و بازار کار مورد استفاده قرار میگیره. باز رشته‌ی کامپیوتر ممکنه یه چیزهایی یاد بگیرن.
البته امروز با امیر هم صحبت کردم. وقتی ازش پرسیدم گفت اگه برمی‌گشت عقب به جای فنی و حرفه‌ای رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار می‌رفت رشته‌ی ریاضی؛ چون توی دانشگاه احساس میکنه پایه‌ی ریاضی‌ش ضعیفه.
احساس میکنم باید در کنار معلمی باید روی یه چیز دیگه هم کار کنم. شاید پروژه‌های مختلفی رو امتحان کنم.
و اینکه خیلی وقتا وقتی به آینده فکر میکنم؛ اینکه کاری که میکنم ممکنه بی‌فایده باشه، ناامید و غمگین میشم و امیدم رو از دست میدم.
ولی به طور کلی احساس میکنم زندگی شبیه بازی هست. یعنی من تا این مرحله رو به پایان نرسونم نمی‌تونم برم مرحله‌ی بعد. پس من باید این مرحله رو برم تا آخر. شده حتی با یک جون.
در مورد استعفا دادن هم من باید تلاش کنم اگه اول سال تصمیم گرفتم اون سال استعفا ندم تا آخر برم. یعنی مثلا اردیبهشت/خرداد میتونی در مورد این فکر کنی که استعفا بدی یا نه.
یه جورایی هم زندگی شبیه به کارآموزی هست. یعنی آدم تو هر دوره، روی یه پروژه‌ای کار میکنه و چیزهای جدید یاد میگیره. مهم اینه آدم کارش درست انجام بده.
زیادم سخت نگیر.