احساس میکنم آدما برای اینکه بتونن ادامه بدن و زود جا نزنن به یک پشتوانه نیاز دارن. این پشتوانه میتونه امید به یک ایده‌ای که تو ذهنشون هست باشه و یا یک آدم دیگه که بهشون قوت قلب میده و یا یه دلخوشی دیگه.
خیلی مهمه به نظرم.
قدرت اختیار و امید
سریال Westworld واقعا تأثیرگذار بود. اینکه آیا انسان حق انتخاب داره؟ آیا میتونه یه تصمیم کاملاً خلاقانه بگیره که از قبل تعیین یا تعریف نشده بود؟
چیزی که میدونم این هست که وقتی امیددارم و امیدوارم حالم خیلی بهتره. میتونم خوش برخورد باشم. صبرم بیشتره. متانت بیشتری دارم.
مثلا وقتی روی یه پروژه کار میکنم برای خودم و فکر میکنم که جذابه و ممکنه بگیره خیلی حس خوبی بهم دست میده.
کسی که میخواد تو تو عذاب باشی رو بذا بره به جهنم!
به یه جمله‌ای امروز رسیدم که به نظرم خیلی خوبه.
میگم که اگه یه کسی یه کاری رو ازت میخواد یا اینکه دائم ازت کاری رو میخواد که دوست نداری انجام بدی ولی چون روی‌دربایسی داری باهاش و نمیتونی بهش نه بگی و میترسی ناراحت بشه؛ حتما بهش بگو نه.
چون اگه یه نفر انتظار داره تو به خاطر اون در عذاب باشی و خودتو به خاطرش به زحمت بندازی و حاضر نیست از تو نه بشنوه همون باهاش قطع رابطه کنی بهتره.
یا به قولی اگه نمیتونه نه گفتن تو رو بشنوه بذار بره به جهنم!