امروز هم مثل همیشه این فکر که:
-دلخوشی روزانه ندارم
-امیدی به آینده ندارم و احساس میکنم قرار نیست اتفاق خوب و خاصی درآینده بیفته
مغزمو میخورد.
چه کاری باید انجام بدم.
از چت‌جی‌پی‌تی پرسیدم. به چند تا ایده رسیدم که شاید بعضیاش بتونن کمک‌کننده باشن:
– گیتار
– کیبورد یا پیانو
– آردوینو و رزبری پای
– ماشین‌های مونتاژی و کنترلی
– لگوهای بزرگ
چرا من وبلاگ‌نویسی رو کنار گذاشتم؟ چرا وبلاگ‌هایی که درست کردم رو حذف کردم. واقعا حیف بودن. چقدر حسرت میخورم که مثلا یه وبلاگ ندارم که مثلا از ده-پونزده سال پیش توش یادداشت کرده باشم. یعنی سیر تفکرات و تغییرات خودم رو توش میتونم ببینم. به نظرم واقعا حیف شد. هر چند شروع کردم دوباره؛ امیدوارم ادامه‌دار باشه.
احساس میکنم هر چند وقت یه بار این فکر که من دارم چی کار میکنم و دارم به کجا میرم و می‌رسم به من برمی‌گرده. چون احساس میکنم یه زندگی تکراری رو تجربه میکنم. میدونم که زندگی آدمای دیگه خیلی سخته؛ ولی خب منم زندگی ی خودم رو دارم.
هرچند بارون رو دوست دارم و از خنک بودن هوا لذت میبرم و پائیز و زمستون قابلیت افسردگیشون هم بیشتره.
یه ناامیدی ای در من هست که قرار نیست که اتفاق خوبی بیفته.
شاید باید یه بخشی از حقوق ماهانه‌م رو صرف خوشی‌های لحظه‌ای بکنم.
سایت رایانه‌آموز (rayaneamooz.ir) رو با داده‌های واقعی برای دو درس دانش فنی پایه و نقشه‌کشی فنی پر کردم. به طور کلی حس خوبی بهم میده این سایته. با HTML و CSS و JS به کمک هوش مصنوعی تکمیل و اصلاحش میکنم و متناسب با نیازم تغییرش میدم.
میخوام فعلا همینطور فقط با فرانت پیش برم تا به یه پختگی برسه. بعدش بکند رو بهش اضافه میکنم.
راستی از اینکه تونستم با FileZila و پروتکل ftp تغییرات سایت رو منتقل کنم هم حس خوبی بهم دست داده.
وزن امروزم: ۸۱.۸۰۰ کیلوگرم
امروز وزن کردم: ۸۰.۳۰۰!
امروز میخواستم moodle رو برای درس‌های مدرسه راه بندازم؛ اینقد سنگین بود، بی‌خیال شدم. انگار رم‌خوری داره.
به جاش روی دامنه‌ی «رایانه‌آموز» با چت‌جی‌پی‌تی یه طرح مدیریت درس HTMLطوری زدم؛ عشق کردم خودم.
الان نمیدونم چی کار کنم:
– این رو فقط برای خودم درست کنم؛ کم‌کم تکمیلش کنم بکندش رو بزنم.
– درسانت رو فهرست منابع هنرآموزان کنم.
– این پروژه رو تکمیل کنم به صورت متن باز ارائه بدم.
– این پروژه رو به صورت SaaS ارائه بدم.
– حتی مثلا شاید بشه نسخه‌ی اندروید هم براش زد.
هر چی هست حسم به HTML و CSS بهتر شد نسبت به CMSهای آماده.
امروز وزن کردم ۸۱.۶۰۰ بودم.
در مورد ایده‌ی درسانت، اول میخواستم با moodle راه بندازمش. ولی احساس میکنم خیلی دنگ و فنگ داره و ضمن اینکه سنگین به نظر میرسه.
تصمیم دارم با wordpress راه بندازمش. حالا فعلا مطمئن نیستم چی کار کنم.
تست یک هفته بدون نان تموم شد. حداقل یک کیلو کم کردم. شایدم دو کیلو کم کرده باشم. ولی یک کیلو حتمی هست.
به نظرم رژیم جالب و خوبی بود. فقط باگش صبحانه‌ی توی مدرسه هست. بقیه‌ی جاهاش باگ آنچنانی نداره. البته اینم هست که بعضی وقتا صبحانه زیاد دلچسب نیست. به هر حال نون بربری و کره‌ی بادام زمینی یه داستان دیگه‌ست.
امروز توی مدرسه حریری و همینطور توی پژوهش‌سرا در رابطه با اینکه شاید بهتره رشته‌ی کامپیوتر از هنرستان حذف بشه صحبت کردم. نمیدونم چقدر این طرز تفکرم درسته ولی خب مطمئناً یه کمی‌ش از رها کردن و تسلیم شدن سرچشمه میگیره.
امروز هم تونستم تا حدی فضای کلاس رو با محتوا پر کنم و به نظرم سه تا دلیل داشت:
– اول اینکه بچه‌ها netsupport school رو نصب کردن هم یه کاری عملی بود و وقت کلاس کمی گرفته شد
– مسلط بودم به درس و دانش جمع کرده بودم درباره‌ش
– از وایت‌برد استفاده کردم
راست میگن که نباید آدم ایده‌هاش رو بگه ولی به نظرم این سه تا رو باید انجام بدم:
– اولیش سیستم مدیریت دروس با moodle برای دانش‌آموزا برای انتقال فایل‌ها و منابع و مواد درسی و آموزشی بهشون هست. اسمش رو گذاشتم دَرسانِت
– ایده‌ی بعدی؛ مرجع هنرآموزان رایانه هست که قبلاً هم گفتم با نام رایانه‌آموز
– و به نظرم شایدم ایده‌ی اپ اندرویدی save24 خوب باشه. به نظرم اینکه روزانه ۱۰۰ بازدید داره؛ ارزش داره.
ولی خب ترتیب اولویت و اهمیت هم به همین صورتی هست که گفتم. پس سعی میکنم به ترتیب روشون کار کنم ان‌شاءالله.
من با خودم قرار گذاشته بودم که امسال رو برم و بعد تصمیم بگیرم. یعنی یا زمستون یا بعد از پایان سال تحصیلی تصمیم بگیرم برای رفتن یا استعفا دادن.
امروز تصمیم به استعفا دادن نزدیک‌تر شد؛ نه به خاطر اینکه شاید با این حقوق امکان ازدواج ندارم (بدون این حقوق که اصلا نمیشه)، نه به خاطر کارهای مربوط به آماده کردن مطلب برای ارائه درس به دانش‌آموزان، و نه صرفا به خاطر سختی مدیریت کلاس و ساکت نگه داشتنش. یک مورد دیگه هم بهش اضافه شد و اون اینکه احساس میکنم اصلا رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار باید از فنی و حرفه‌ای حذف بشه.
مایی که هنرستان بودیم و اون موقع هنوز شغل اشباع نشده بود، تعداد کمی از همکلاسی‌هامون الان به شغل مرتبط با کامپیوتر مشغولن. وای به حال این دانش‌آموزا. در بهترین حالت دانش‌آموزا توی هنرستان یه چیزهایی از Word و Excel و شاید کمی برنامه‌های گرافیکی و شاید کمی برنامه‌نویسی یاد بگیرن. در صورتی که اصلا بازار به چنین افرادی نیاز نداری و شغلی براشون نیست.
چرا باید اصلا در فنی و حرفه‌ای همچین رشته‌ای باشه.
به نظرم همون رشته‌ی کامپیوتر که از رشته‌ی ریاضی دانش‌آموزا وارد میشن، برای نیاز جامعه و آینده کفایت می‌کنه.