به یه جمله‌ای امروز رسیدم که به نظرم خیلی خوبه.
میگم که اگه یه کسی یه کاری رو ازت میخواد یا اینکه دائم ازت کاری رو میخواد که دوست نداری انجام بدی ولی چون روی‌دربایسی داری باهاش و نمیتونی بهش نه بگی و میترسی ناراحت بشه؛ حتما بهش بگو نه.
چون اگه یه نفر انتظار داره تو به خاطر اون در عذاب باشی و خودتو به خاطرش به زحمت بندازی و حاضر نیست از تو نه بشنوه همون باهاش قطع رابطه کنی بهتره.
یا به قولی اگه نمیتونه نه گفتن تو رو بشنوه بذار بره به جهنم!
الان زیاد دوست ندارم روی پیدا کردن کار جدید یا روی ایده‌ها یا پروژه‌های مختلف به هدف کسب درآمد یا پولدار شدن کار کنم.
نمی‌خوام زیاد به آینده فکر کنم. میخوام یه خرده فکرم رو آزاد کنم و یه خرده ریلکس کنم.
دوست دارم بیشتر دانشم رو در رابطه با مباحثی که تدریس میکنم بیشتر کنم تا اونجایی که میتونم. تا از تدریس کردن لذت ببرم. و اینکه دوست دارم بیشتر از زمان حال و خوشی لحظه‌ای در زمان حال لذت ببرم و کمتر به آینده فکر کنم.
مثلاً خیلی دوست دارم گیتار بخرم و تفریح و دلخوشیم این باشه که گیتار یاد بگیرم و آهنگ‌های شادمهر رو بزنم و بخونم.
امروز با اولیای دانش‌آموزان پایه دهم هنرستان کوزه‌گر جلسه داشتیم. استرس داشتم. خداروشکر بد نبود. برای هر اولیا توی کاغذهای جداگانه یادداشت نوشتم در مورد فرزندشون. امیدوارم حس خیلی بدی منتقل نکرده باشم.
در کل به نظرم خوب بود.
دوست داشتم برم سراغ فریلنسری ولی انگار به همین راحتی نیست.
یا باید توی اینستا برندینگ کنم در مورد برنامه‌نویسی، یا آموزش‌های کامپیوتری و تکنولوژی، یا آموزش‌های مرتبط با هنرآموزان رایانه، یا جوک‌های فرندز!
امروز رفتم چالوس برای اولین جلسه دوره مهارت‌ورزی یا توانمندسازی. بعدش رفتم شرکت پیش بچه‌ها.
من تا امروز صبح فکر میکردم که رشته‌ی کامپیوتر باید حذف بشه چون بچه‌ها رو برای بازار کار آماده نمیکنه؛ یعنی هیچ شغلی نیست که در آینده انتظار این افراد رو بکشه. بعدش امروز به این فکر کردم رشته‌های نظری هم برای دانش‌آموزای متوسط و ضعیف تقریباً همین وضعیت رو داره. یعنی مثلا دانش‌آموزان رشته‌ی علوم انسانی آموزش‌هایی می‌بینن که کمتر توی زندگی و بازار کار مورد استفاده قرار میگیره. باز رشته‌ی کامپیوتر ممکنه یه چیزهایی یاد بگیرن.
البته امروز با امیر هم صحبت کردم. وقتی ازش پرسیدم گفت اگه برمی‌گشت عقب به جای فنی و حرفه‌ای رشته‌ی شبکه و نرم‌افزار می‌رفت رشته‌ی ریاضی؛ چون توی دانشگاه احساس میکنه پایه‌ی ریاضی‌ش ضعیفه.
احساس میکنم باید در کنار معلمی باید روی یه چیز دیگه هم کار کنم. شاید پروژه‌های مختلفی رو امتحان کنم.
و اینکه خیلی وقتا وقتی به آینده فکر میکنم؛ اینکه کاری که میکنم ممکنه بی‌فایده باشه، ناامید و غمگین میشم و امیدم رو از دست میدم.
ولی به طور کلی احساس میکنم زندگی شبیه بازی هست. یعنی من تا این مرحله رو به پایان نرسونم نمی‌تونم برم مرحله‌ی بعد. پس من باید این مرحله رو برم تا آخر. شده حتی با یک جون.
در مورد استعفا دادن هم من باید تلاش کنم اگه اول سال تصمیم گرفتم اون سال استعفا ندم تا آخر برم. یعنی مثلا اردیبهشت/خرداد میتونی در مورد این فکر کنی که استعفا بدی یا نه.
یه جورایی هم زندگی شبیه به کارآموزی هست. یعنی آدم تو هر دوره، روی یه پروژه‌ای کار میکنه و چیزهای جدید یاد میگیره. مهم اینه آدم کارش درست انجام بده.
زیادم سخت نگیر.
امروز که تو پژوهش‌سرا با خانم رستمی صحبت میکردیم دو تا برداشت از صحبت‌هاشون داشتم یعنی به این دو تا ایده رسیدم که به نظرم خیلی جالب بود:
– اول اینکه شاید مشکل اصلی کشور ما این باشه که ماها یعنی ما ایرانی‌ها منافع شخصی و حتی قومی و قبیله‌ایمونو به منافع جمعی بزرگتر مثلا ملی ترجیح میدیم. یعنی اگه اینطوری بشه که تمام ایرانی‌های سعی کنن منافع ملی و جمعی بزرگ رو به منافع شخصی و محلی خودشون ترجیح بدن شاید خیلی از مشکلاتمون حل بشه. از زباله نریختن تو طبیعت گرفته تا فسادهای اقتصادی.
– دوم اینکه سرگرم شدن در شبکه‌های اجتماعی میتونه باعث بشه که فکر آدم‌ها پراکنده بشه و دلخوری‌های آدم‌ها از همدیگه پنهان بشه و با هم در موردش صحبت نکنن و این باعث انباشت دلخوری‌ها بشه.
– از طرف دیگه همین شبکه‌های اجتماعی میتونه باعث بشه که فکر آدم مشغول بشه یعنی مثل یک رایانه‌ای که حافظه‌ی اصلیش با دیتای بلااستفاده و غیرمفید پرشده و نیاز به Garbage Collector داره، مغز آدم هم با افکار بیخود پر میشه و دیگه فضایی برای فکر کردن به موضوعات مهم باقی نمی‌مونه.
امروز توی مدرسه، فعالیت عملی سوکت‌زنی توسط هنرجوها رو داشتیم. فکر نمیکردم اینقد وقت بگیره. آخرش هم یکی از بچه‌ها کتاب تست کنکور آورده بود چند تا تست زدیم. به نظرم یه خورده باهاشون تست کار کنم خیلی خوب میشه. مثلا بتونن تهران قبول بشن خیلی خوب میشه به نظرم.
به طور کلی به نظرم اگه کلاس از دانش‌آموزان با هوش خوب و بااخلاق و باادب تشکیل شده باشه، خوش میگذره و الا هر کدومش باعث فشار روانی هست.
از فردا قرار هست به مدت هشت جلسه یعنی چهار هفته پنج‌شنبه و جمعه صبح از ۸ تا ۱۳ تو کلاس مهارت‌آموزی در چالوس شرکت کنم.
امروز تو کلاس، سوکت زنی عملی رو انجام دادم. خداروشکر تونستم یه سیم رو سوکت بزنم و تستش درست باشه. حس خوبی بود.
امروز دلم واسه کدنویسی تنگ شد. دوست دارم یه پروژه‌ای داشته باشم روش کار کنم. یه لذت خاصی داره.
امروز هم مثل همیشه این فکر که:
-دلخوشی روزانه ندارم
-امیدی به آینده ندارم و احساس میکنم قرار نیست اتفاق خوب و خاصی درآینده بیفته
مغزمو میخورد.
چه کاری باید انجام بدم.
از چت‌جی‌پی‌تی پرسیدم. به چند تا ایده رسیدم که شاید بعضیاش بتونن کمک‌کننده باشن:
– گیتار
– کیبورد یا پیانو
– آردوینو و رزبری پای
– ماشین‌های مونتاژی و کنترلی
– لگوهای بزرگ
چرا من وبلاگ‌نویسی رو کنار گذاشتم؟ چرا وبلاگ‌هایی که درست کردم رو حذف کردم. واقعا حیف بودن. چقدر حسرت میخورم که مثلا یه وبلاگ ندارم که مثلا از ده-پونزده سال پیش توش یادداشت کرده باشم. یعنی سیر تفکرات و تغییرات خودم رو توش میتونم ببینم. به نظرم واقعا حیف شد. هر چند شروع کردم دوباره؛ امیدوارم ادامه‌دار باشه.
احساس میکنم هر چند وقت یه بار این فکر که من دارم چی کار میکنم و دارم به کجا میرم و می‌رسم به من برمی‌گرده. چون احساس میکنم یه زندگی تکراری رو تجربه میکنم. میدونم که زندگی آدمای دیگه خیلی سخته؛ ولی خب منم زندگی ی خودم رو دارم.
هرچند بارون رو دوست دارم و از خنک بودن هوا لذت میبرم و پائیز و زمستون قابلیت افسردگیشون هم بیشتره.
یه ناامیدی ای در من هست که قرار نیست که اتفاق خوبی بیفته.
شاید باید یه بخشی از حقوق ماهانه‌م رو صرف خوشی‌های لحظه‌ای بکنم.